55. Ulusal Nöroloji Kongresi

NOROKONGRE 2019


 
PARKİNSON HASTALIĞI FENOTİPLERİNİN DİSKİNEZİ İLE İLİŞKİSİ
AHMET ADIGÜZEL 1 ÜNAL ÖZTÜRK 1 YUSUF TAMAM 2

1- SBÜ GAZİ YAŞARGİL EĞİTİM ARAŞTIRMA HASTANESİ, NÖROLOJİ KLİNİĞİ
2- DİCLE ÜNİVERSİTESİ TIP FAKÜLTESİ NÖROLOJİ ANABİLİM DALI
 
Amaç:

Parkinson Hastalığının (PH) motor bulguları genellikle tek ekstremite tutulumuyla başlar ve ilk tutulan tarafta klinik bulgular daha baskın olacak şekilde asimetrik tutulum hastalık boyunca devam eder. Fenotipine göre PH, tremor dominant (TD) ve non-tremor dominant (NTD) olarak iki subgruba ayrılır. Hastalığın tedavisi semptomatiktir ve en etkili ilacı levodopadır. Hastalarda uzun süre kullanılan levodopaya bağlı olarak gelişen motor fluktasyonlar ve diskineziler gibi komplikasyonlar görülebilir. Çalışmamızda TD ve NTD grupları arasında ki diskinezi gelişme oranını inceledik.

Gereç ve Yöntem:

Çalışmaya İdiopatik PH tanılı 502 hasta dahil edildi. Diskinezi gelişimini etkileyebilecek subgrup dışında katılımcıların; yaşı, cinsiyeti, tanı süresi, tedavileri, klinik evreleri, familyal öykü gibi değişken parametreleri kaydedildi. İstatistiksel analiz için SPSS Version17 programı, verilerin analizinde ise Pearson Kİ-Kare testi kullanıldı. Tüm testlerde anlamlılık düzeyi p≤0.05 olarak kabul edildi.

Bulgular:

Toplam 502 hasta çalışmaya dahil edildi. Bunların cinsiyet dağılımı kadın 183 (%36), erkek 319 (%64). Diskinezi katılımcıların %28 inde, 144 (55 kadın, 89 erkek) hastada görüldü. Fenotiplerine göre; TD %56 (n:285) iken, NTD %44 (n:217) tespit edildi. Tremoru ön planda olan 285 hastanın %24ünde (n:68) diskinezi gelişirken, %76 sında (n:217) diskinezi gelişmediği görüldü. Non-tremor gruptaki (akinetik-rijit tip) 217 hastanın %35inde (n:76) diskinezi görülürken, %65 sinde (n:141) diskinezi görülmedi. Bu iki klinik grup arasındaki diskinezi gelişme oranına baktığımızda NTD grupta diskinezi gelişme oranının diğer gruba göre daha yüksek olduğu istatiksel olarak görüyoruz (p<0.05). Ele aldığımız diğer klinik parametreleri,(cinsiyet, tedavi, tanı süresi vb) diskinezi ve subgruplar arasında ki ilişkiyi değerlendirdik. Sonuç olarak NTD bireylerin diğer parametrelerden bağımsız yine diskineziye daha yatkın olduğunu tespit ettik.

Sonuç:

Klinik verilere dayanarak bütün popülasyonlar da tremorlu kişilerde hastalığın daha yavaş ilerlediği ve fonksiyonel kaybın daha az olduğu görülmektedir. Yani akinetik-rijit bireylerde hastalığın kendisi ve komplikasyonlarının tremorlu hastalara göre daha gürültülü ilerlediği yapılan birçok çalışmada desteklemiştir. Elde ettiğimiz bu sonuçla; diskinezi riskinin akinetik-rijit tip bireylerde daha yüksek olduğunu gördük ve buna dayanarak tedavi süresince bu grup hastaları diskineziler yönünden daha sıkı takip edilmesi gerektiğini öneriyoruz.